Ο Μωυσής είναι ένα πρόσωπο που εμφανίζεται στην Παλαιά Διαθήκη της Βίβλου, γνωστός ως μεσίτης της διαθήκης του Νόμου, προφήτης και κριτής. Η προσωπικότητά του κατέχει σημαντική θέση στη Βιβλική αφήγηση, καθώς και στην ιουδαϊκή και χριστιανική θρησκευτική παράδοση. Γεννήθηκε στις 7 Αδάρ του έτους 1593 π.Χ. και πέθανε στις 7 Αδάρ του έτους 1473 π.Χ. (σύμφωνα με το σημερινό ημερολόγιο – αντιστοιχεί στα έτη 1393 π.Χ. έως 1273 π.Χ.).

Η ετυμολογία του ονόματος Μωυσής αποτελεί ένα αμφιλεγόμενο θέμα μεταξύ των μελετητών. Στην εβραϊκή γλώσσα, το όνομα Μωυσής μεταφράζεται ως “Αυτός που Ανασύρθηκε, που Σώθηκε από το Νερό” αλλά επίσης και ως “Εκείνος που Ανασύρει”. Η ρηματική μορφή του ονόματος είναι ενεργητική, πιθανόν για να δοθεί έμφαση στο έργο που επρόκειτο να κάνει ο Μωυσής.

Ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος προέβαλε τη θεωρία ότι το όνομα αυτό αποτελείται από δύο αιγυπτιακές λέξεις που σημαίνουν “νερό” και “σωσμένος”. Αντίστοιχα, ορισμένοι μελετητές πιστεύουν σήμερα ότι το όνομα Μωυσής έχει αιγυπτιακή προέλευση και μπορεί να σημαίνει “Γιος, Παιδί”. Αυτή η υπόθεση βασίζεται στο γεγονός ότι η λέξη “Μωυσής” είναι ομόηχη με μερικά αιγυπτιακά ονόματα, όπως το όνομα Ραμσής.

Ωστόσο, η ακριβής προφορά της αρχαίας εβραϊκής γλώσσας και της αιγυπτιακής δεν είναι πλέον γνωστή, και συνεπώς είναι δύσκολο να εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα.

Η Γέννηση και η ανατροφή του Μωυσή

Η γέννηση και η ανατροφή του Μωυσή είναι μια ιστορία που αντιπροσωπεύει την αντίσταση και την αγάπη μέσα σε ένα περιβάλλον διαταραγμένο από την αυθαιρεσία ενός βασιλιά. Ο Μωυσής γεννήθηκε σε μια κοινότητα που έζησε υπό την απειλή του θανάτου από τον Φαραώ της Αίγυπτου. Οι γονείς του, ο Αμράμ και η Ιωχαβέδ, αναγκάστηκαν να κρύψουν τον γιο τους για να τον προστατέψουν από τον απόλυτο διατάρακτο που επιβλήθηκε στους Εβραίους. Με τον κίνδυνο της ζωής τους, τον τοποθέτησαν σε ένα κιβώτιο από πάπυρο και τον άφησαν στον ποταμό Νείλο, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον για εκείνον.

Η κόρη του Φαραώ βρήκε το μικρό παιδί και αποφάσισε να το υιοθετήσει, δίνοντάς του το όνομα Μωυσής, που σημαίνει “ανασύρθηκε από το νερό”. Παρά την υιοθεσία από την αιγυπτιακή αριστοκρατία, η μητέρα του, με τη βοήθεια της αδελφής του, κατάφερε να διατηρήσει τη σχέση της με το παιδί και να του μεταδώσει τις πίστες του λαού της.

Μεγαλώνοντας στο παλάτι του Φαραώ, ο Μωυσής απέκτησε γνώσεις και σοφία που θα τον έκαναν έναν ισχυρό ηγέτη. Ωστόσο, η καρδιά του έμεινε πάντα στους Ισραηλίτες και στην υπόσχεση που είχε δοθεί στον λαό του. Καθώς έφτασε στην ηλικία των σαράντα ετών, η πείρα και η αποφασιστικότητά του ήταν έτοιμες να οδηγήσουν τον λαό του σε μια νέα εποχή ελευθερίας.

Η Εξορία του Μωυσή στη γη Μαδιάμ

Μια μέρα, ενώ ο Μωυσής περιπλανιόταν, παρατήρησε έναν Αιγύπτιο να κακοποιεί έναν Εβραίο από τους αδελφούς του. Αυτή η πράξη του Αιγυπτίου τον σόκαρε και τον προκάλεσε. Για δεκαετίες, ο Μωυσής είχε απολαύσει τα πλεονεκτήματα τόσο της εβραϊκής όσο και της αιγυπτιακής ταυτότητάς του. Ωστόσο, η αδικία που έβλεπε μπροστά του τον ώθησε σε δράση. Αμέσως και απερίφραστα, χτύπησε τον Αιγύπτιο και κρύφτηκε το πτώμα του στην άμμο.

Με αυτήν την πράξη, αποφάσισε να μην αποκαλείται πλέον γιος της κόρης του Φαραώ. Προτίμησε να υφίσταται κακοποίηση με τον λαό του Θεού παρά να απολαμβάνει τα προσωρινά οφέλη της αμαρτίας. Αυτή η αντίδραση αντανακλά την αλλαγή στη συμπεριφορά και στις αξίες του μετά το περιστατικό.

Όταν ο Φαραώ έμαθε για τον φόνο, ο Μωυσής ήταν αναγκασμένος να δραπετεύσει στην εξορία. Βρέθηκε στη Μαδιάμ και παντρεύτηκε τη Σεπφώρα, κόρη ενός νομαδικού αρχηγού. Ζούσε εκεί ως απλός ποιμένας, έχοντας ξεχάσει την περίοδο ως αιγυπτιακός πρίγκιπας.

Για 40 χρόνια η ζωή του Μωυσή παρέμενε στάσιμη, αλλά μια ημέρα, κοντά στο όρος Χωρήβ, είδε μια φλόγα να καίει μέσα σε ένα βάτο και άκουσε τη φωνή του Θεού. Το Θεός τον κάλεσε να αναλάβει την ηγεσία για να απελευθερώσει το λαό του από την Αίγυπτο. Αν και αναγνώριζε τις αμφιβολίες του και τα ελαττώματά του, ο Θεός τον διαβεβαίωσε για την υποστήριξή του και τον εξοπλίσε για το έργο που είχε μπροστά του.

Αντιμετώπιση του Φαραώ και απελευθέρωση από την Αίγυπτο

Ο Μωυσής επέστρεψε μαζί με την οικογένειά του στην Αίγυπτο, ενώ ένας νέος Φαραώ είχε αναλάβει την εξουσία. Σε ηλικία 80 ετών, ο Μωυσής και ο Ααρών εμφανίστηκαν ενώπιον του Φαραώ για να ζητήσουν την απελευθέρωση του λαού του Ισραήλ. Ο Ααρών, με την καθοδήγηση του Μωυσή, εκτέλεσε το πρώτο θαύμα, αποδεικνύοντας την υπεροχή του Θεού έναντι των θεών της Αιγύπτου. Παρόλα αυτά, ο Φαραώ παρέμεινε ανεπιβλήτος και δεν απελευθέρωσε τον λαό του.

Αρχίσανε, λοιπόν, δέκα πληγές στην Αίγυπτο, οι οποίες επηρέασαν τον Φαραώ και τον λαό του. Οι τρεις πρώτες πληγές επηρέασαν και τους Ισραηλίτες, αλλά από την τέταρτη πληγή και έπειτα πλήττονταν μόνο οι Αιγύπτιοι. Οι πληγές ήταν οι εξής:

  1. Τα νερά του ποταμού Νείλου μετατράπηκαν σε αίμα, προκαλώντας αναστάτωση στην φυσική ισορροπία και έλλειψη πόσιμου νερού.
  2. Βάτραχοι κάλυψαν την Αίγυπτο, εισβάλλοντας σε σπίτια και δημιουργώντας αναστάτωση.
  3. Ο αέρας γέμισε με σκνίπες, προκαλώντας προβλήματα σε ανθρώπους και ζώα.
  4. Σμήνη από αλογόμυγες εισέβαλαν σε κάθε κατοικία, προκαλώντας καταστροφή.
  5. Βαριά επιδημία έπληξε τα κοπάδια, προκαλώντας θάνατο σε πολλά ζώα.
  6. Άνθρωποι και ζώα γέμισαν εξανθήματα, σπυριά και πληγές.
  7. Έπεσε βροχή από πολύ βαρύ χαλάζι, καταστρέφοντας καλλιέργειες και προκαλώντας ζημιές σε ανθρώπους και ζώα.
  8. Σκοτείνιασε η γη από τα σμήνη των ακρίδων, που κατέστρεψαν την βλάστηση.
  9. Για τρεις ημέρες, υπήρξε πυκνό σκοτάδι στην Αίγυπτο.
  10. Πατάχθηκαν όλοι οι πρωτότοκοι, δηλαδή τα πρωτόγονα, γιοι των Αιγυπτίων, συμπεριλαμβανομένου του γιου του Φαραώ.

Ακόμη και μετά από αυτές τις δεκαπληγές, η καρδιά του Φαραώ παρέμενε σκληρή και ανεπιβλήτη, αρνούμενος να αφήσει τον λαό του να φύγει.